1947 yılında sınıf örgütlerinin kurulmasına izin verildiği ve sendikal örgütlenme de yasal zemine kavuştuğu zaman ilk örgütlenen kesim otel, lokanta işçileri olmuştur. Sektör işçileri ilk örgütlenmeyi 17 Nisan 1947’de Ankara’da Garsonlar Cemiyeti’ni kurarak yaptılar.

Ankara Dışkapı’da Tabarin Bar’da şef garson olarak çalışan Tahir Özkardeşler ve arkadaşlarının girişimleri ile kurulan Garsonlar Cemiyeti, kısa bir süre sonra adını Garsonlar Sendikası olarak değiştirdi ve Tahir Özkardeşler Sendikanın ilk Genel Başkanı oldu.

Garsonlar Sendikası’nın 1948 yılında Ankara Halkevi’nde yapılan Birinci Kongresi’nde Genel Başkanlığa İsmail Aras seçildi.

Bu sırada işkolunda İstanbul’da da örgütlenme çalışmalarına başlandı. Bu çalışmaların örgütleyicisi İsmail İnan’dı. Bu çalışmalar meyve verdi ve 20 Mayıs 1948’de İstanbul Garsonlar Sendikası kuruldu. Sendikanın ilk Genel Başkanı da İsmail İnan oldu.

1948 yılında İstanbul İşçi Sendikaları Birliği oluşturuldu. Birliğin kurucuları arasında İsmail İnan’ın yanı sıra, Seyfi Demirsoy (Türk-İş Genel Başkanlarından), Zühtü Tetey, Yaşar İyidoğan, Mensucat Sendikasından Arnavut Mehmet, Paşabahçe İspirto Sendikasından Ziya, Paşabahçe’den Cam Sendikası’ndan Ahmet Topçu ve Maden-İş’ten Yussuf Özdil vardı. Bu yıllarda İstanbul Sendikalar Birliği, bir konfederasyon gibi çalışarak bir çok il merkezinde sendikal örgütlenmeye yardımcı oldu.

1950 yılında Ankara’da Karpiç Gazinosu’nda, Ankara Palas Oteli’nde, Adana Gar Lokantası’nda ve Özen Lokantası’nda , Mersin Ak Kahve’de ilk grup sözleşmeleri imzalandı.

Bu yıla gelindiğinde Bursa, İzmir ve Eskişehir’de de Garsonlar Sendikası kuruldu. Bursa’da ki ilk Genel Başkan Kirkor Manikyan, İzmir’deki Kadri Hoşkan, Eskişehir’de Ahmet Aras idi. Ahmet Aras, 1961 yılına kadar Başkanlığı sürdürdü.  Bunların dışında, Adana kısa bir zaman süresi içerisinde, Adana, Erzurum, Ereğli, İskenderun, Turgutlu ve Mersin’de de Garsonlar  Sendikası kuruldu.

1949’a gelindiğinde, işkolundaki bütün sendikalar (İzmir hariç) Garsonlar sendikası yerine “Otel, Lokanta ve Eğlence Yerleri” adını aldılar. İzmir de 1951’de bu ismi aldı. 

İşkolundaki ilk örgütlenme konaklama yerlerinden ziyade lokantalarda, gece kulüplerinde gerçekleştiriliyordu. Çünkü o yıllarda henüz konaklama sektörü canlı değildir. Lokantalar ise sosyal hayatın daha canlı olduğu, o dönemde yeni yeni ivme kazanan demokratikleşme sürecinde siyasetçilerle ilişkilerin kurulabildiği mekanlardır.   

1950 yılı işkolu içindeki sendikaların bir birlik zemini arayışlarının başladığı yıldır. İşkolundaki bütün sendikaları bir çatı altında toplayacak bir federasyonun kurulması için ilk toplantı 23 Mart 1950’de Ankara’da yapılmıştır.  Bu toplantıdan sonra çalışmalar yoğunlaşmış ve mahalli örgütlenmelerin (Ankara, İstanbul, İzimir, Adana, Bursa, Eskişehir, Mersin, Tarsus, İskenderun, Turgutlu) bir araya gelmesiyle Türkiye Otel Lokanta Eğlence Yerleri İşçileri Sendikası (Türkiye OLEYİS) kurulmuştur. 

Türkiye OLEYİS’in ilk Genel Kurulu da 23 Mart 1951’de gerçekleştirilmiştir. Bu genel Kurul’da Genel Başkanlığa İzzet Çilingir Genel Sekreterliğe de İsmail Aras getirilmişlerdir.

18 Mart 1953’de Eskişehir’de toplanan İkinci Genel Kurul’da İsmail İnan Genel Başkanlığa İsmail Aras da Genel Sekreterliğe  seçilmiştir.

31 Mart 1952’de Türk-İş kurulmuştur. Kurucuları arasında OLEYİS de vardır. Kurucu Başkanı Ömer Akçakanat olan Türk-İş’in 6-7 Eylül 1952’de İzmir’de toplanan Birinci Genel Kurulu’nda seçilen ilk Genel Başkanı İstanbul OLEYİS’in Başkanı İsmail İnan olmuştur. Genel Saymanlığa da yine OLEYİS’ten İsmail Aras getirilmiştir. İsmail İnan 1953’teki Olağanüstü Kurultay’da Genel Sekreterliğe getirilmiştir.         

31 Mart 1953’te Adana’da toplanan Türkiye OLEYİS’in Üçüncü Genel Kurulu’nda Tüzük değişikliği yapılarak federasyon merkezinin İstanbul’a nakline karar verilmiştir. Bu Kongre’de İzzet Çilingir Genel Başkanlığa, Yunus Yakar Genel Sekreterliğe getirilmişlerdir.  

16 mart 1954 ve 30 Mayıs 1956 tarihlerinde toplanan genel kurullarda ise Genel Başkanlığa, sırasıyla Enver Bulgan ve Muammer Yeşil seçildiler.

4 Mayıs 1959’da Eskişehir’de toplanan Genel Kurul’da Federasyon merkezinin yeniden Ankara’ya aktarılması kararlaştırıldı. Bu Genel Kurul’da İsmail Aras ikinci Genel Başkanlığa, Lütfi Güneş de Genel Sekreterliğe seçildi.

27 Mayıs askeri harekatının sonrasında kabul edilen 1961 Anayasası sendikal hakları güvence altına alan olumlu yenilikler getirmişti. Ancak, bu anayasal hükümlerin uyum yasaları çıkarılmıyordu. Bunun üzerine işçi sınıfı ünlü Kavel direnişini gerçekleştirdi. Anayasa’da teminat altına alınmış grev haklarını kullanan Kavel işçilerinin eylemi dönemin Çalışma Bakanı Bülent Ecevit’in de gayretleriyle yankısını buldu ve 1963 yılında Toplu İş Sözleşmesi, Gerve ve Lokavt Kanunu Meclis’te kabul edildi. Bu dönem (1960 sonrası) sendikal hareketlerin yeni bir boyuta girdiği, iyice geliştiği dönem oldu.

OLEYİS, yeni dönemdeki ilk genel Kurulu’nu 28 Kasım 1961’de yaptı. Bu Genel Kurul’da, özgürlükçü 1961 Anayasası’nın da etkisiyle, tüzük değişikliğine gidilerek, Tüzüğün amaç ve ilkeler bölümüne devrimcilik, demokrasi ve insan hakları bölümleri de eklendi. Ayrıca, Genel Kurul, işkolumuzun uluslararası örgütü olan IUF’e üye olunması yolundaki öneriyi kabul ederek OLEYİS’in bu güne kadar kesintisiz süren IUF üyeliği sürecini başlattı.

Bu arada, işkolunda bağımsız bir sendika kuruldu. 31 Mayıs 1965’te kurulan Turizm Sanayi Türkiye Otel Lokanta ve Eğlence Yerleri İşçileri Sendikası’nın (TETOLEYİS) kurucu Genel Başkanı İsmail İnan, kurucu Genel Sekreteri de Turgut Gökdere idi. Diğer kurucular;  Rıza Erdoğan, Halim Arabacı, Rıfat Kırcaovalı, Mehmet Erkan, Kemal Barut, Mahmut İnce, Ahmet Erdoğan ve Hüseyin Çakır’dı. Sendikanın 5 Haziran 1966’da yapılan Birinci Genel Kurulu’nda ismi Turizm-İş olarak değiştirildi ve sendikanın Türkiye OLEYİS federasyonuna üye olması kabul edildi. Genel Kurul’da Türk-İş yöneticileriyle sert tartışmalar yaşandı.

Turizm-İş’in İkinci Genel Kurulu’nda ise, daha önce Türkiye OLEYİS’e ve Türk-İş’e katılma kararı iptal edilerek yeni kurulan DİSK’e üye olunmasına karar verildi. Bu Genel Kurul’da Turizm-İş Genel Başkanlığı’na İzzet Çilingir; Genel Sekreterliğe Turgut Gökdere getirildi. Ancak daha sonra Yürütme Kurulu’nun istifa etmesi üzerine Genel Başkanlığa Nevzat Genç, Genel Sekreterliğe de Faik Aksamaz getirildiler.             

1960’ların sonunda turizm işkolunda biri Türk-İş’e (OLEYİS) diğeri DİSK’e (Turizm-İş) bağlı iki sendika vardı. Şimdiki OLEYİS bu iki köklü sendikanın birleşmesinden  oluşmaktadır. Üstelik her iki sendika da iki büyük konfederasyonun daha kuruluşunda etkinliklerini göstermişlerdir. Yani diyebiliriz ki, OLEYİS tarihi ülkemizin geniş bir sendikal geleneğini tarihine katmıştır. 

Türkiye OLEYİS 1 Temmuz 1965’te Olağanüstü Genel Kurul’a gitti. Bu Genel Kurul’da daha sonraki OLEYİS tarihine damgasını vuracak olan Nusret Aydın Genel Başkan, Hamit Özkan da Genel Sekreter oldu.

OLEYİS Federasyonu, 10 Mayıs 1966’da yine Olağanüstü Genel Kurul’a gitti. Bu Genel Kurul’da Marmara Bölgesi OLEYİS’i, Federasyona karşı yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesiyle federatif yapıdan ihraç edildi. Kurul’da Nusret Aydın Genel Başkan, İsmail Aras Genel Sekreter oldu. Bir yıl sonra 11 Aralık 1967’de gerçekleştirilen Genel Kurul’da da İsmail Aras Genel Başkan, Hallil Akkaya Genel Sekreter seçildi.

1966 yılına girilirken Türk-İş’in izlediği uzlaşmacı politikalar, işçi sınıfının başka bir sendikal seçenek oluşturmasını zorunlu hale getirmişti. Önce Sendikalararası Dayanışma Örgütü (SADA) kuruldu. 13 Şubat 1967’de de Türkiye Maden-İş, Lastik-İş, Basın-İş, Gıda-İş ve Türk Maden-İş Olağanüstü Genel Kurullarını topladılar ve Türkiye Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu(DİSK)’nu kurdular.

DİSK’in kuruluşundan 18 gün sonra 3 Mart 1967’de Turizm-İş altıncı sendika olarak DİSK’e katıldı. OLEYİS tarihinin en önemli örgütlerinden biri olan Turizm-İş’i de, dolayısıyla sendikamızı da DİSK’in kurucu sendikaları arasında gösterebiliriz.

Bu yıllarda Türkiye OLEYİS değişik örgütlenme çalışmaları da yaptı. 1967’de işçi sınıfına sosyal hizmet sunma arayışıyla OLEY-KO kısa adıyla anılan “Sınırlı Sorumlu OLEYİS Mensupları Üretim ve Tüketim Kooperatifi” kuruldu.   

22 Şubat 1969’da OLEYİS’in 5494 üyesi vardı. 1971 yılında ise 16.Dönem Çalışma Raporu’nda belirtilen rakamlara göre üye sayısı 8106’ya yükseldi. Rapor’da belirtildiğine göre bu üyelerin 7917’si aktif olarak aidat ödemekteydi.               

23 Mayıs 1969 OLEYİS örgütlülüğü açısından yeni bir dönemi işaret etmektedir. Bu tarihte toplanan Genel Kurul’da oybirliğiyle Federasyon’un feshine karar verildi. Türkiye OLEYİS çatısı altındaki sendikalar “milli tip”de (yani şimdiki gibi) yeniden oluşturulan OLEYİS’i kurdular. Önceleri Federasyon adı altında bir araya gelen mahalli sendikalar, OLEYİS’in bölge şubelerini oluşturdular. Yani şimdiki gibi örgüt şemasına sahip olan OLEYİS böyle oluştu.

5 Temmuz 1969’da, Kurucular Kurulu Ankara OLEYİS Genel Merkezi’nde toplandı. 7 Temmuz’da kuruluş belgeleri Ankara Valiliği’ne teslim edildi ve böylece Türkiye genelinde faaliyet gösteren Otel Lokanta ve Eğlence Yerleri İşçileri Sendikası (OLEYİS) kurulmuş oldu.

Federasyon’dan milli tipe dönüştürülen OLEYİS’in Genel Başkanlığı’na Mukbil Zırtıloğlu, Genel Sekreterliği’ne Nusret Aydın, Genel Mali Sekreterliği’ne de Ali Özarkalıoğlu seçildiler.

Yeni bir tüzel kişiliğe dönüşen OLEYİS, Türk-İş’e üyelik için yeniden başvurdu ve başvurusu 1 Eylül 1969’da kabul edildi.

1970’lere gelindiğinde sendikal hareket yeni bir döneme giriyordu. Bu dönem, toplumsal muhalefetin ve işçi sınıfı hareketliliğinin de iyice boyutlandığı bir dönem oldu. Özellikle DİSK’in örgütlediği 15-16 Haziran Eylemleri işçi sınıfı eylemlerinin ve devrimci sendikacılık hareketinin nasıl bir ivme ve etkinlik kazandığını gösteren çarpıcı göstergelerdi. Bu yeni dönem Türk-İş’e bağlı sendikaları ve OLEYİS’i de etkileyecekti.        

1971 yılı başlarında Türk-İş içerisindeki sosyal demokrat sendikaların dördü Türk-İş Yönetim Kuruluna “1971 Türkiyesinde İşçi Hareketi ve Sendikalarımız: Ortak Reform Yolları Üzerine Eleştiriler ve Araştırmalar” adıyla bir rapor sundu. Raporun altında, Genel-İş Sendikası Genel Başkanı Abdullah Baştürk, Yol-İş Sendikası Genel Başkanı Halit Mısırlıoğlu, Deniz Ulaş-İş Sendikası Genel Başkanı Feridun Şakir Öğünç ve Petrol-İş Sendikası Genel başkanı İsmail Topkar’ın imzaları vardı. Türk-iş içindeki ilk somut ayrışma bu raporla birlikte başladı.

Dörtler Raporu olarak adlandırılan bu eleştiri hareketinin ardından Türk-İş içindeki sosyal demokrat sendikaların muhalefet hareketi devam etti. Aralarında OLEYİS’in de bulunduğu on iki sendika(OLEYİS, Genel-İş, Ges-İş, Tez Büro-İş, Yol-İş, Kristal-İş, Petrol-İş, Sağlık-İş, Deniz Ulaş-İş, Harb-İş) “Türk İşçi Hareketi İçin Sosyal Demokrat Düzen” adını taşıyan ve kamuoyunda “Onikiler Raporu” olarak anılan yeni bir rapor hazırladılar. Türk-İş yönetimi rapora büyük bir tepki gösterdi. Tartışmalar büyüdü. İleriki yıllarda bu tartışmalara dayanılarak Türk-İş’ten kopma ve DİSK’e katılmalar oldu.   

12 Mart 1971’de gerçekleşen askeri muhtıra, işçi hareketleri ve sendikal örgütler için yeni bir baskı dönemini başlattı. Sendikal haklar kısıtlandı. Özellikle devrimci sendikal anlayış mahkum edildi. Bu dönem Türk-İş’in de iyice düzen yanlısı bir tutum sergilemeye başladığı ve DİSK’in örgütsel dinamizminin giderek arttığı ve aynı zamanda baskılara karşı yoğunlaşan toplumsal hareketler içinde işçi sınıfının da iyiden iyiye politize olduğu yıllar oldu.

OLEYİS 15 Ekim 1971’de o dönemin özellikle sosyal demokrat fikir platformunda da önemli katkılar sunan Çalışan Adam dergisini çıkarmaya  başladı. Çalışan Adam’ın fikir babası Bülent Ecevit idi.

OLEYİS’in milli tip sendika olduktan sonraki ilk Genel Kurulu 1971’de Türk-İş Genel Kurulu’nda yapıldı. Genel Kurulu “12’ler Raporu” okundu ve kabul edildi. Genel Başkanlığa Mukbil Zırtıloğlu, Genel Sekreterliğe Nusret Aydın seçildi. Bu yıl, yoğunlaşan baskı ortamına ve yasaklamalara rağmen, 10 Kasım’da “Atatürk’ü Anma Toplantısı” organize edildi. Bu toplantıya toplumun önde gelen muhalif demokrat aydınları katıldı. Toplantı’da anlamlı bir şekilde hak ve özgürlük mesajı verildi.     

Yine 1971 yılı içerisinde “OLEYİS Özel Turizm ve Otelcilik Okulu” açıldı. İlk yıl okula 236 öğrenci alındı.

Bu arada OLEYİS bazı önemli işletmeleri bünyesine de kattı. Bunlardan önemlisi Ankara Palas Oteli idi. Vakıflar Genel Müdürlüğü ile yapılan antlaşma ile 1973 yılında Ankara Palas Oteli OLEYİS’in işletmeleri arasına girmiştir. İşletmeler arasında Sapanca Tesisleri, Truva Oteli, Yeşilköy Catering Hizmetleri de vardı.

29 Ocak-1 Şubat 1973 tarihleri arasında Cenevre’de yapılan IUF 17.Genel Kurulu toplantısında Sendikayı Genel Başkan Mukbil Zırtıloğlu tarafından temsil edildi. Zırtıloğlu bu kongrede IUF Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi.

OLEYİS’in İkinci Genel Kurulu 23-24 Mayıs 1974’de toplandı. Bu Genel Kurul’da Mustafa Odabaşı Genel Başkanlığa, Servet Sofuoğlu Genel Sekreterliğe seçildi. Bu Genel Kurul’da tüzük değişikliğine gidilerek, Türk-İş’in temel ilkellerinden birisi olan partiler üstü sendikacılık anlayışından vazgeçildi. OLEYİS’in içindeki Türk-İş aleyhtarlığı iyice yoğunlaşmaya başladı.

1-3 Kasım 1976 tarihleri arasında toplanan Üçüncü OLEYİS Genel Kurulu’nda Türk-İş aleyhtarlığı iyice belirginleşti. Türk-İş’in ülke sorunları karşısında aktif ve sol politika izlemesinin sağlanması ve bu konuda gerekli girişimlerde bulunması için Yönetim Kurulu’na yetki veren bir önerge oybirliği ile kabul edildi. genel Kurul’da Genel Başkanlığa Mukbil Zırtıloğlu, Genel Sekreterliğe de Nusret Aydın getirildi.

Bu Genel Kurul’da seçilemeyen bir önceki dönemin Genel Sekreteri Servet Sofuoğlu, Genel Kurul’dan sonra istifa etti. Sofuoğlu sonradan TOLEYİS olacak olan TOREYİS’e geçti. Bu sendikanın 27 Ağustos 1978 tarihli Genel Kurulu’nda Servet Sofuoğlu Genel Başkanlığa seçildi.

Üçüncü Genel Kurul’da sonra, Genel Yönetim Kurulu 27 Nisan 1977 tarihli toplantısında üç önemli karar aldı. Bunlardan birincisi, 5 Haziran 1977 Genel Seçimlerinde CHP’nin desteklenmesi; ikincisi, Sendikanın Türk-İş’ten ayrılmak için olağanüstü Genel Kurulu toplaması; üçüncüsü, DİSK’in düzenlediği 1 Mayıs mitingine OLEYİS’in de  katılması. 

OLEYİS meşhur 1977 1 Mayıs Taksim Mitingine katıldı. Bu mitingde bir OLEYİS üyesi de hayatını kaybetti.    

Kararlara sadece Ege Bölge Şube karşı çıktı. Bu gelişmelerden sonra Ege Bölge Başkanı Cemali Bakındı, OLEYİS’ten ayrıldı ve 27 Ağustos 1977’de arkadaşlarıyla birlikte TOLEYİS’i kurdu. TOREYİS de TOLEYİS’e katıldı ve Başkan Servet Sofuoğlu oldu. Daha sonra TOLEYİS olarak Türk-İş’e katıldılar.

OLEYİS’in Olağanüstü Genel Kurulu 10 Eylül 1977’de gerçekleşti. Bu Genel Kurul’da oy birliğiyle Sendikanın Türk-İş’ten ayrılmasına ve DİSK’e katılmasına karar verildi.

Bu aşamadan sonra DİSK bünyesinde yer alan Turizm-İş Sendikası ile birleşme görüşmelerine başlandı. O tarihte Turizm-İş’in üye sayısı 50.000, OLEYİS’in üye sayısı 46.000 olarak tespit edilmişti. Görüşmelerden sonra Turizm-İş’in OLEYİS’e katılması ve tek sendika DİSK-OLEYİS olarak kalması kararlaştırıldı.

OLEYİS’in Genel Başkanı ve Genel Sekreteri değişmedi. Turizm-İş’in yöneticileri Sendikanın Yürütme Kurulu’na getirildi. Bölgeler de benzer sistemle birleştirildi.

DİSK’e bağlı sendika olarak birleşen ve büyüyen OLEYİS, Konfederasyon içinde de etkin olmaya başladı. DİSK’in 20 Aralık 1977 tarihli Genel Kurulu’nda Genel Başkan Mukbil Zırtıloğlu, DİSK Genel Başkan Vekilliğine; Genel Sekreter Nusret Aydın ve Ege Bölge Başkanı Ali Özarkalıoğlu DİSK Yönetim Kurulu üyeliklerine; Marmara Bölge Şube Başkanı Kemal Akar da Denetleme Kurulu Başkanlığı’na seçildiler.

OLEYİS’in 28 Haziran 1979’daki Dördüncü Genel Kurulu öncesinde Genel Başkan Mukbil Zırtıloğlu istifa etti. Zırtıloğlu’nun Bölgesi olan Marmara Bölge Şube delegeleri Genel Kurul’da bir bildiri dağıtarak Genel Kurul’u terk ettiler.

Bu Genel Kurul’da sendikal örgütler arasında ilk defa işletmelere sahip olan ve işletmecilik de yapan OLEYİS, bu işletmelerin sendikal çalışmalarda sorunlar yarattığı gerçeğinden hareketle işletmeleri tasfiye kararı aldı.  Genel Kurul’da Genel Başkanlığa Nusret Aydın, Genel Sekreterliğe Tahir Güner seçildi. 12 Eylül’den önceki son yönetim bu Genel Kurul’da seçildi.

12 Eylül darbesinden sonra kapatılan DİSK ve bağlı sendikalar birlikte OLEYİS’in de faaliyetleri durduruldu ve 55 OLEYİS’li hakkında TCK’nun 141. Maddesinin değişik fıkralarından dava açıldı.

12 Eylül darbesi en büyük darbeyi sendikalara, özellikle de DİSK sendikalarına vurmuştu. Binlerce sendikacı işkence gördü, haksız yere yargılandı, tutuklandı, cezaevine kondu. Bu dönemde çıkarılan Sendikalar Yasası da sendikal örgütlenmenin önünü büyük ölçüde kapatıyordu. Çalışma yaşamında işverenin tek taraflı hakimiyetini sağlayan bu yasa hala geçerliliğini sürdürmektedir.

Turizm işkolundaki işçiler, 12 Eylül’den sonra büyük oranda sendikasız kalmışlardı. 1983’de Milli Güvenlik Konseyi’nin çıkardığı bir yasa ile işçiler Türk-İş’e bağlı TOLEYİS’e üye olmaya zorlandılar. Ancak bir kısım eski OLEYİS’liler  TOLEYİS’e geçmeyi kabul etmediler. Daha önce (12 Eylül’den önce, 17 Ağustos 1976) kurulmuş olan bağımsız Tursan-İş Sendikası’na yöneldiler.

19 Aralık 1983 yılında yapılan Genel Kurul’da Tursan-İş Sendikası’nın Genel Başkanlığına OLEYİS’in eski yöneticilerinden Mustafa Odabaşı getirildi. 24 Ağustos 1984’te mazereti nedeniyle görevinden ayrılan Mustafa Odabaşı’nın yerine Veysel Çukur getirildi.

Tursan-İş, 12 Eylül’den sonra karşılarına çıkan ağır yasal engellerle karşılaşıyordu. Bu engellerin en başında yüzde 10 barajı geliyordu. Bu engeli aşmak için, o dönemde Halil Akkaya başkanlığında kurulmuş ve onun çabalarıyla yüzde 10 barajını aşmış olan Türk OLEY-SEN ile birleşme görüşmeleri başladı ve bu görüşmeler sonuç verdi.

Türk OLEY-SEN 22 Ağustos 1987 tarihinde yaptığı Genel Kurul’da Tursan-İş’e katılma kararı aldı. Böylece bu tarihten itibaren Tursan-İş yüzde 10 barajını aşmış ve toplu iş sözleşmesi yapmaya yetkili bir sendika olmuştu. Bu başarı, daha sonraki örgütlenme çabalarının da hızını artırdı.

Tursan-İş’in 28-29 Ocak 1989 tarihinde yapılan Genel Kurulu’nda yönetim büyük ölçüde değiştirildi. Veysel Çukur Genel Başkan, Erdoğan Yahya Genel Sekreter ve Nihat Akar da Genel Mali Sekreter seçildiler.

16 temmuz 1991’de Askeri Yargıtay 3.Dairesi 11 yıllık bir yargılama sonucunda DİSK ve DİSK’e bağlı sendikaların yöneticilerinin beraatine karar verdi. DİSK ve OLEYİS de tekrar sendikal çalışmalara başlama olanağına kavuştu.   

OLEYİS’in 12 Eylül’den önceki son Genel Başkanı Nusret Aydın, beraat kararından kısa bir süre önce trafik kazasında hayatını kaybetti. Bu yüzden OLEYİS’in yeniden faaliyete geçiş hazırlıklarını Genel Sekreter  ve diğer Yönetim Kurulu üyeleri üstlendiler.  

12 Eylül 1980’den önceki son Genel Kurulda seçilmiş olan OLEYİS Genel Yönetim Kurulu son toplantısını, 5 Mart 1992 tarihinde yaptı. Bu toplantıda Olağan Genel Kurulun 28-29 Mart 1992 tarihinde yapılması kararlaştırıldı.

Bu arada  16 Mart 1992’de Tursan-İş Sendikası Genel Kurulunu yaptı. Bu Genel Kurulda OLEYİS ile birleşme çalışması yapılmasına karar verildi. Yapılan seçimlerde Genel Başkanlığa Veysel Çukur, Genel Sekreterliğe M. Yılmaz Elma getirildiler.

Seçilen yeni yönetim OLEYİS ile birleşmek üzere, 17 Mayıs 1992’de Olağanüstü Genel Kurul toplantısına gidilmesini karar altına aldı.

OLEYİS’in Genel Kurulu 28-29 Mart 1992’de toplandı. Genel Kurulda “Yeni OLEYİS”in sendikaya katılma kararı kabul edildi.  Genel Başkanlığa Mukbil Zırtıloğlu, Genel Başkan Yardımcılığına Ahmet Daş ve Genel Sekreterliğe de Mahmut Aydın getirildi.

Yeni yönetim, 17 Nisan 1992’de Ankara 2. İş Mahkemesine dava açarak kayyumların görevlerinin sona erdirilmesini ve sendikanın tüzel kişiliğine ait malvarlığının yöneticilere devredilmesi talebinde bulundu. Böylece Sendikanın 12 Eylül’de el konulmuş olan malvarlığına kavuşma imkanı doğdu.

23 Mayıs 1992’de Tursan-İş Genel Kurulunda alınan OLEYİS’e katılma kararı üzerine, sendikaları birleştirme çalışmalarını sonuçlandırmak için bir komisyon kuruldu. Bu komisyonda OLEYİS adına Ahmet Daş, Mahmut Aydın, Şaban Aydın ve Ali Özarkalıoğlu; Tursan-İş adına da Veysel Çukur, M. Yılmaz Elma, Mehmet Kahramanoğlu, Fahri Yıldırım ve Nihat Akar bulunuyordu. Görüşmeler sonunda bir protokol kabul edildi ve birleşme gerçekleşti.

Tursan-İş’in OLEYİS’e katılma kararı, OLEYİS’in 24 Mayıs 1992 tarihinde gerçekleşen Olağanüstü Genel Kurulunda da kabul edildi. Böylece OLEYİS, DİSK’e üye sendikalar içinde toplu iş sözleşmesi yetkisi kazanan ilk sendika oldu.

OLEYİS’in 7-8 Ağustos 1993’de toplanan Olağanüstü Genel Kurulu’nda Genel Kurulu’nda Genel Başkanlığa Enver Öktem, Genel Sekreterliğe Kenan Kaçar getirildi. Hemen bir yıl sonra, 3-4 Temmuz 1994’te de erken Genel Kurul yapılmasına karar verildi. Bu Genel Kurul’da da Genel Başkanlığa Enver Öktem seçildi.

Bu Genel Kurul’da, OLEYİS üyelerine sosyal yardım yapmak ve sendikal dayanışmayı kuvvetlendirmek amacıyla OLEYİS Vakfı’nın kurulması kararlaştırıldı.

Bir Sonraki Genel Kurul 21-22 Haziran 1997’de yapıldı. Bu yıl aynı zamanda OLEYİS’in 50.kuruluş yıl dönümü idi. Bu Genel Kurul sırasında, OLEYİS’in kuruluşu da kutlandı. Uluslar arası sendika temsilcilerinin de katılımıyla çeşitli toplantılar yapıldı, paneller, sempozyumlar, yarışmalar düzenlendi. Bu genel Kurul’da da Genel Başkanlığa Enver Öktem, Genel Sekreterliğe de Veysel Çukur getirildi.

6-7 Aralık 1997’de Olağanüstü Genel Kurul Yapıldı. Bu Genel Kurul’da, Yönetim Kurulu büyük ölçüde yenilenirken Genel Başkan  Enver Öktem, Genel Sekreter Veysel Çukur değişmedi.

4-5 Eylül 1999’da gerçekleşen 8.Olağan Genel Kurul’da Enver Öktem yine Genel Başkan seçilirken Genel Sekreterliğe Ege Bölge Şube Başkanı Ethem Kaynar Olguner seçildi. Bu Genel Kurul’da Marmara Bölge Başkanı Kamer Aktaş da aynı zamanda Genel Başkan Yardımcılığı’nı görevini yürütmeye başladı. 

Genel Başkan Enver Öktem 3 Kasım 2002 seçimleriyle birlikte CHP İzmir Milletvekili olunca, akabinde toplanan Merkez Yönetim Kurulu, Genel Başkan Yardımcısı Kamer Aktaş’ı Genel Başkan olarak seçti. 23-24 Ağustos 2003 tarihinde gerçekleşen 9.Olağan Genel Kurul ile birlikte Kamer Aktaş Genel Başkanlığa Erdoğan Yahya da Genel Sekreterliğe seçildi.